Vertrouwen

Er zijn zo van die momenten dat ik plots overmand kan worden door een bepaalde emotie. De ene keer is het eenzaamheid, dan weer verdriet of boosheid. Maar vaker voel ik een oneindige liefde, wanneer ik naar de Grote en de Kleine Zus kijk. Als ze weer eens lief zijn voor elkaar. Als ze hun laatste koekje delen. Als ze elkaar troostten omdat mama even niet in de buurt is. Als ik ze weer eens samen in het bed van de Kleine Zus tref wanneer ik wil gaan slapen.

Vandaag was het ontroering dat het em deed. Ik botste heel toevallig op een lied dat me een krop in de keel bezorgde. Niet zozeer door de boodschap van het lied op zich – ik hou wel van mezelf – meer om wat de tekst daarnaast in mijn ogen uitstraalt en in mij naar boven bracht: vertrouw alleen jezelf. Als er iets is waar ik al mijn hele leven mee worstel, dan is het wel vertrouwen. Vertrouwen op een ander. Dat die er zal zijn voor je. Dat die je geheimen voor zich houdt. Dat je op die persoon kan bouwen. Dat die persoon eerlijk tegen je is.

Beste vriendinnen…no thank you! Genoeg miserie mee gehad. Vroeger – als onwetende puber in de fleur van mijn leven – dacht ik altijd dat vriendinnen er voor het leven waren. Naïef als ik was wellicht. Dus hen vertrouwen geven ging vlotter dan het vriendje vertrouwen geven. Helaas liep ik te vaak met mijn hoofd tegen de muur. En het vriendje stootte op een dikke muur rondom me, die ze maar niet afgebroken kregen. Het leed om de verloren vriendinnen was dan ook pakken groter dan het leed om de weggelopen vriendjes.

De enige die die muur ooit helemaal gesloopt heeft gekregen, bleek de (h)ex. En tja, dat is nu ook niet bepaald goed afgelopen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s