Het trieste eendje in de bijt

Eenzaamheid, het kan me zo ineens overvallen. Het ene moment is het nog volop lachen samen met de collega’s of de vrienden en een paar tellen later voel ik me mijlenver verwijderd van alles en iedereen. Voel ik me nu eenzaam? Is dat nu eenzaamheid vraag ik me dan af? Of ben ik gewoon een beetje down, moe van de werkweek, behoefte aan weekend en een avond languit in de zetel ploffen? Eenzaam zijn, het klinkt zo zwaarmoedig, een ‘label’ dat je plakt op een wereldvreemd iemand, het triestige eendje in de bijt. Ben ik dat dan? Maar nee, ik ben altijd vrolijk en spontaan, ik ben een sterk persoon, mij krijgen ze niet klein, ik ben toch allesbehalve dat eenzame meisje?! Zo lijkt het toch. Of zo lijkt het toch voor de buitenwereld.

Ik voel me soms eenzaam. We zeggen dat ook niet tegen iemand anders. Alsof het niet toegestaan is. Want je doet dat toch jezelf een beetje aan. Je kan toch ook altijd iemand opbellen? Met iemand afspreken? Festivalletje meepikken. Zoveel ‘vrienden’ op facebook. WhatsApp pingt dagelijks een paar keer.  Op het werk ben ik omgeven van de collega’s (ok, de ene wel wat fijner dan de andere). Toffe buren heb ik ook. Zelfs met de familie heb ik bakken geluk. Echt.

 En toch. Ik voel me meestal het meest eenzaam tussen de mensen. Tussen de lachende collega’s, tijdens de gezellige familiefeesten en de happy gebeurtenissen van de vrienden. Mijn kleine leventje lijkt dan nog kleiner, nog onbenulliger. En ik kruip weer het liefst in mijn vertrouwde zetel onder mijn warme dekentje. Zakje chips naast me. Vluchtend in een spannende detective die nog op de digicorder stond.

Misschien heb ik het wel eens nodig om me af  en toe af te zonderen, me eenzaam te voelen, beetje wentelen in zelfmedelijden. Het geeft een mens wat perspectief. Het leven is niet al rozengeur en maneschijn. Nee, ook niet aan de overkant. Geen reden tot jaloezie. En ik kan tenminste mijn rommel laten liggen als ik er zin in heb.

4 gedachtes over “Het trieste eendje in de bijt

  1. Ook als je je anders voelt of andere behoeften hebt dan anderen kan je eenzaam zijn. Ik had dat in het gezin waarin ik opgroeide. Omdat ze mijn hoogsensitiviteit niet begrepen. Nu nog niet. Ik heb dat niet met vriendinnen, niet met mijn man of kinderen. Omdat ze weten dat ik niet graag drukte om me heen hen bijvoorbeeld en dat ook toestaan. Ik denk dat iedereen zich wel ergens eenzaam voelt maar ik kan me voorstellen dat het na een scheiding veel vaker de kop op steekt.

    Like

  2. Ik heb het nodig om geregeld alleen te zijn. Heeft, meen ik, met mijn introverte karakter te maken. Extraverte mensen halen hun energie uit contacten met anderen terwijl dat niet zo is voor introverten.
    Ik voel wel dat ik nood heb aan sociale contacten. Mijn voorkeur gaat wel uit naar 1-1 contacten en meer diepgaande gesprekken.
    Vooral in gezelschappen waar er hoofdzakelijk koppels zijn voel ik me tegenwoordig erg eenzaam. Ik kan dan erg slecht thuiskomen. Op reis was het vaak ook zo. Er was kinderanimatie en de kindjes vonden dat super. De koppels klitten echter direct aan elkaar en dus heb ik me gedurende 10 dagen toch wel geregeld eenzaam gevoeld. Ik heb er nochtans meestal totaal geen probleem mee om alleen te zijn. Integendeel ik heb dat nodig. Zoals je schrijft: in de zetel met n zakje chips 😉

    Like

  3. Pingback: Vertrouwen | Leven met een (h)ex

  4. Pingback: In het normale | Leven met een (h)ex

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s