Vakantiegevoel

Onze reis zit er weeral op. Ik postte de ganse week geen bericht hier – dat was niet het plan – maar ik was er echt eens helemaal uit. Mijn hoofd is leeggemaakt, mijn lichaam helemaal ontspannen, nieuwe leuke mensen leren kennen op de camping,  lange avonden gevuld met interessante gesprekken, Grote Zus en Kleine Zus die de tijd van hun leven hadden met het animatieteam en de andere kinderen, genoten van alle kleine dingen… Ja het was echt een topreis!

Ook al vind ik thuiskomen ook altijd weer fijn (vooral dan het slapen in mijn eigen zalige bed), het zet me ook weer meteen met de beide voeten op de grond. Mijn hele benedenverdieping lijkt een groot wassalon. De tekeningen die de kinderen maakten blijken gekreukt uit de bagage te komen – met de nodige tranen en boze blikken dat ik het niet goed ingepakt had. De ijskast is leeg. Brood zijn we vergeten te halen. Maar mama wat moeten wij nu eten? Binnen geeft de temperatuur 27 graden aan en ik besef meteen dat een zalige nacht in mijn eigen bed ijdele hoop blijkt. Meteen al bericht van de (h)ex met de vraag of er geskyped kan worden. Zucht. Vakantiegevoel is ter plekke weg. Gelukkig hoeven we ons nog geen zorgen te maken over het werk. Daar zien ze me pas weer volgende week.

Damn you collega

We zijn er bijna mee weg. Op vakantie met de auto. Naar onze fijne noorderburen. Ik werk de laatste zaken nog af op mijn werk, terwijl ik eigenlijk met mijn hoofd al half in vakantie ben. Het is echt nodig om er eens tussenuit te zijn. En ik weet nu al dat het weer veel te kort gaat zijn. Vroeger nam ik gemakkelijk 3 weken aaneensluitend vakantie op. Ik vond altijd dat 3 weken toch het minimum was om je er echt tussenuit te voelen. Nu plan ik – noodgedwongen uiteraard – in blokken van 2 weken. Als laatste werkdaad stel ik mijn afwezigheidsassistent in. Terwijl een collega enthousiast informeert naar mijn vakantieplannen, hoor ik een andere collega lichtelijk spotten met mijn actueel vakantieconcept: kamperen, slechts 250 km ver van huis, met drukke kinderen rondom, slapen in een te kleine tenten, wc en douche die je moet delen,… Bij het woord kinderanimatie kan ze haar minachting echt niet meer onder stoelen of banken steken. Het is lang geleden maar op één of andere manier heeft deze reactie me echt geraakt! En waarom eigenlijk? Want ik heb er echt gewoon super veel zin in! Het zal niet verbazen dat die betreffende collega geen kinderen heeft en gewoon is van met het vliegtuig op reis te gaan. En minstens naar een ander continent. Damn you collega! We zullen wellicht niet zo ’n luxueuze vakantie hebben als jij, waar de coctails tot aan je ligzetel gebracht worden, het avondbuffet zo uitgebreid is dat je na een week nog altijd niet van alles geproefd hebt, je eigen badkamer opgevrolijkt wordt met dat typische zeepje en schoensmeer van het huis, je elke dag een vers opgemaakt bed aantreft bij terugkeer van je dagje niksen aan het zwembad. Maar ik kan je nu al garanderen dat ik elke dag wakker wordt met een paar kinderhandjes die me wakker kriebelen, die me om de hals vliegen omdat ik die lekkere cornflakes van thuis heb meegebracht, die voor de 1.000ste keer zeggen dat ik de beste mama van de wereld ben omdat ik nog maar eens mee van de glijbaan ga, die daarna total loss gaan in de kinderdisco en mij doen lachen met hilarische stoten en waarvan mijn hart overloopt van de liefde voor hen  en die ik dan met een gelukzalige glimlach in slaap zal zien vallen – moe van de geweldige dag!