Werken werken werken…

We doen tegenwoordig niet veel anders meer dan…werken werken werken… Werken tot ik erbij neerval. Letterlijk zelfs… Een bezoekje aan de dokter later leert dat ik niet meer zo veel hooi op mijn vork mag nemen. Het is normaal dat ik het, in mijn eentje met 2 kleine kinderen, eens wat minder zie zitten. Dat het allemaal teveel wordt. Dat ik eens geen zin heb. Dat de stress over de (h)ex me parten speelt. Dat het alleen zijn me met momenten toch ook wat vereenzaamt. Dat het ok is om dat toe te geven. Tenminste, dat zei mijn huisarts.

Nochtans voel ik me niet zo. Ik ben blij van de (h)ex vanaf te zijn. Ik ben graag alleen. Ok, ook ik heb wel eens geen zin, maar… dat is eigenlijk gewoon geen optie. Het kan me niet teveel worden, want er zijn 2 kinderen die op mij rekenen. Die erop rekenen dat mama het fort recht houdt, dat mama voor de centjes zorgt zodat we naast een paar dagelijkse schoenen ook nog een paar ‘feestschoenen’ kunnen kopen, dat mama hen van hier naar daar brengt, het eten elke dag op tafel tovert, een verhaaltje leest voor het slapen, tussen strijken door ook mee Jenga speelt en tijdens het ontbijt al kan vertellen wat ze voor dessertje gaat maken (en nee, fruitsalade vinden ze géén dessert).

Geen zin hebben kan dus, maar 5 minuten later zal ik toch moeten opstaan om aan de ratrace van de dag te beginnen. Lang leve de alleenstaande mama!

loesje_druk_jpg