Muzikaal intermezzo

Ik leef niet meer voor jou

Voorbij zijn alle jaren

Waarin ik heb geloofd

Dat wij gelukkig waren

Ik zet de muziek net wat harder dan anders en brul luidkeels mee. Heel flatterend zal het niet zijn, maar er zijn bepaalde momenten in je leven dat je daar eens niet aan moet denken. En dit is er zo één. Het is mijn ultieme ontspanningsmoment in de auto na een stresserende dag. Nee, geen stress van het werk, maar stress van de (h)ex. Ok, we zijn al enkele jaren verder nu. De (h)ex is eigenlijk al jaren uit mijn systeem. Van die liefde is er echt geen kruimeltje meer over. Maar toch geeft dit lied mij nog steeds voldoening. Alle boosheid, frustraties en teleurstelling over de gang van zaken komt uit mijn mond gevlogen terwijl ik de woorden luid meeschreeuw. Ik voel me sterker worden met de minuut! Ik ben geen grote Marco Borsato fan, maar met dit lied zat hij toch boenk op mijn situatie. En dat schept een band. Een band met het lied. Om het muzikaal verantwoord te houden kocht ik het nummer toch maar met live orkest. Alleen al de intro is magisch met de grandioze solo van de elektrische gitaar.

Ik denk ineens even terug aan het moment dat ik het lied introduceerde bij de verstandige Grote Zus en de immer Vrolijke Kleine Zus. Uiteraard met een aangepast volume voor kinderoortjes. Maar beiden deelden mijn enthousiasme van het lied niet… Grote Zus vond het vooral veel lawaai en de tekst vond ze maar niets. En Kleine Zus vroeg me: “mama waarom klinkt die meneer zo boos?”. Ik voelde me toch een klein beetje gefaald. Waar zitten die muzikale genen? Ik hou het maar op het feit dat ze er beiden nog niet klaar voor zijn, voor zo’n diepzinnige muzikale intermezzo’s.