2017 zonder voornemens

2017 is alweer 20 dagen bezig, en nog geen enkel woord geschreven gekregen. Ik heb er wel vaak aan gedacht, maar mijn energiepeil is nog steeds aan de lage kant. Elk beetje fut dat de (h)ex niet aan me onttrekt, schenk ik aan mijn kids. Ze merken er weinig van. Denk ik. Mama is wel vaak moe en met momenten wel eens wat korter, maar ze zijn nog klein genoeg om er niet verder over na te denken. Gelukkig maar.

Dit jaar eens gestart zonder goede voornemens. Ook wel eens leuk, ik kan alvast niet falen haha. Langs de andere kant ook een beetje een vreemd gevoel. Alsof ik wat doelloos ronddobber. Maar dat is dan ook net wat ik doe. Wat aanmodderen. Deze kerstperiode heb ik beseft dat ik eigenlijk niet echt leef. Ik OVERleef. Ik dobber wat rond en tracht elke dag te overleven. En dat eigenlijk al voor zoveel jaren. Al die jaren onderga ik de (h)ex, weer ik me en probeer ik de beste strategie te vinden om ermee om te gaan. Nog geen enkele bleek eigenlijk effectief. Hij past de zijne natuurlijk ook aan naargelang mijn reactie. Het begint meer en meer op een straatje zonder eind te lijken en ik bereid me gewoon voor op een leven lang getreiter. En daar wil ik niemand in meeslepen. Het is al meer dan een dagtaak om te gaan werken én voor de kids te zorgen én te maken dat zij niet al te veel doorhebben van al het gedoe. En dat mama het met momenten écht niet meer kan uithouden. Nee, dat is geen optie!

Ik zou wat meer willen gaan sporten. Maar de kids zijn nog te klein om alleen thuis te blijven. En een babysit laten komen zodat ikzelf de luxe heb om een toerke in de buurt te gaan lopen, dat vind ik er zelf precies een beetje over… En budgettair eigenlijk ook geen verantwoorde uitspatting. Iets nieuws gaan studeren, daar heb ik noch de tijd noch de financiële mogelijkheden voor. Een nieuw lief, dat staat helemaal onderaan de lijst. Daar heb ik zelfs de goesting niet voor…

Ik heb niet echt tijd over, maar ik wil toch iets nieuws in mijn leven. Ik weet alleen nog niet wat…

Energievretend

Ik vraag me soms af of ik nu echt zó blind was vroeger? Of ik het nu écht niet zag? Of dat hij daarna pas zo veranderd is? Of dat ik hem daarna pas kon zien zoals hij écht is?

De (h)ex is weeral goed op dreef. Wanneer het eens wat rustiger is, en alles verloopt iet of wat kalm en het kabbelt allemaal wat vanzelf verder, dan moet hij altijd weer een klein bommetje droppen. Precies of het is maar saai als we niet discussiëren. En nog steeds trap ik erin. Het begint vriendelijk, goedbedoeld lijkt het zelfs. Om dan kei hard uit te halen! Dreigen met het vonnis (en wat hij erin denkt te lezen en hoe hij het ziet dat het geïnterpreteerd moet worden). Dreigen met de rechtbank. Dreigen met een deurwaarder. Manipulatie, getreiter,… Het passeert hier allemaal geregeld. En dat is zoooooooooo vermoeiend! In één woord: energievretend!

Na al die jaren heb ik er al wel wat mee leren omgaan. Het meeste gaat het ene oor in en het andere oor uit. Moest ik me alles aantrekken, dan was ik al lang helemaal in elkaar gestort. Maar dat is geen optie! Grote en Kleine Zus rekenen op hun Mama! Negeren, toegeven, begrijpend trachten te volgen, vriendelijk uitleggen, … Ik weet nog altijd niet wat dé manier is om met zo iemand om te gaan. Als ik koppels zie die uit elkaar zijn en die nog vriendelijk en vooral NORMAAL met elkaar kunnen omgaan, dan moet ik toch altijd een vlaagje van jaloezie wegwerken. Waarom kan het nu niet zo zijn?!! Maar ik ben er ondertussen achter dat dat bij ons nooit zo zal zijn. Het is gewoon niet mogelijk. Al al te vaak ben ik erin getrapt, dacht ik dat we op de goede weg waren en kreeg ik weer het deksel op mijn neus. Au!

En al die goedbedoelde raad, en het feit dat je met z’n 2 moet zijn om nog overeen te komen…dat kan dan allemaal wel waar zijn, maar als er één van die twee niet meewerkt, zelfs geniet van de andere te treiteren, dan gáát het gewoon niet! Jaren geleden gaf een collega van me daar uitgebreid haar standpunt over. Van samen uitstapjes maken (voor de kids – zij hebben er niet voor gekozen) tot samen feestjes geven. “Als vrienden uit elkaar gaan, dat moet toch lukken? Dat moet je doen lukken voor de kids!” Nu jaren later is ze zelf uit elkaar met de papa van haar kinderen en kwam ze me vertellen dat ze het nu pas begreep…