In de fleur van mijn leven

Ik ben misschien nog maar midden dertig – op papier dan – wat ze noemen in de fleur van je leven zijn, in realiteit voel ik me vaak al vijftig. Minstens. Andere mensen van mijn leeftijd zien er over het algemeen zo zorgeloos uit. Allemaal happy families, goeie jobs, chique auto’s, een rijkelijk gevuld sociaal leven. Gewoon alles voor elkaar. Ik wéét dan wel dat het niet overal zo is, maar om de één of andere reden bevind ik mij precies toch tussen die mensen die het allemaal wél zijn. Zeker nu met de feestdagen in het vooruitzicht valt het extra goed op. Valt mijn oog daar extra op. En je ziet het misschien niet aan mij, maar het pikt. Het pikt verdomme hard! Het pikt dat ik dat niet heb. Waarom mocht ik dat niet hebben?!

Ergens weet ik ook, voel ik, dat ik het ook nooit zal hebben. De (h)ex overheerst mijn leven, ook al doe ik nog zo mijn best om het allemaal te negeren. Ook al blijft hij op zoveel vlakken in het verleden staan door me na al die jaren nog te koeioneren, toch heeft ook hij een nieuw leven met zijn vriendin. Ik kan het niet. Ik heb geen vertrouwen meer in anderen. Ik heb geen vertrouwen meer te geven. Ik heb geen fut meer over op het einde van de dag. Ik heb er al helemaal de energie niet voor om een nieuwe relatie aan te knopen. Ik kan het niet meer. En na al die jaren wordt het me steeds duidelijker dat ik het ook nooit meer ga kunnen. Misschien dat ik het ergens wel zou willen, maar toch ook niet. Ik durf niet. Wanneer zou ik er ook tijd voor moeten hebben? Hoe zou ik in godsnaam iemand moeten tegen komen? Waarom zou ik dat mezelf weer aandoen? Wat is er mis met mij?

Ik kan mezelf blijven wentelen in zelfmedelijden dat dit niet het leven is dat ik voor ogen had. Ik kom uit een warm gezin, droomde van kleins af over mijn prins op het witte paard, een huis vol blije kindergezichtjes… en ik heb dat mijn kinderen niet kunnen geven. Damn. Ik kan nu alle moeite van de wereld doen om een goede mama te zijn en een warme thuis aan mijn meisjes te bieden, ze te overladen met mijn liefde en steun,… Het is volgens mij toch niet hetzelfde. En wat ik ook doe, ik zal het ze nooit kunnen geven. Het is al weg, het is al kapot. Dus waarom zou ik me daarover blijven druk maken? Ik moet verder. Het moét. Een andere optie is er niet, toch? En dat doe ik dan ook. Soms met ploeteren, soms met enige tevredenheid en fierheid over mezelf, maar altijd met een grote last op mijn schouders. In de fleur van je leven noemen ze dat…

tumblr_n7e8qtxsnn1rs4xo7o1_500

Van prins tot (h)ex

Ooit had ik het allemaal…of tenminste dat dacht ik. Huisje, tuintje, lief, huisdier, baby, maar vooral: dat hier wil ik mee oud worden-gevoel. Een unicum voor mij, dus dit was het gewoon! Dat moest gewoon. Maar ik vergat dat schone liedjes niet lang duren… En stilletjes aan besefte ik dat ik naast de jackpot aan het grijpen was…en zag ik me genoodzaakt de (h)ex af te geven aan iemand anders. Iemand beter blijkbaar? Dat moet wel, anders besteed je toch niet al je vrije tijd aan iemand anders, terwijl er thuis een lief en baby op je wacht? Waren wij dan niet interessant genoeg? Niet goed genoeg?

Eerst had ik het daar heel moeilijk mee. De (h)ex was immers mijn prins op het witte paard, de enige waarmee ik mezelf ooit oud zag worden. Wat later zag ik in dat die prins helemaal niet zo prinsig was, en was ik – bijna – blij dat ik van hem verlost was. Veel, veeeeeel later juich ik dat ik deze prins een ex kan noemen… Al bleek dat te vroeg gejuicht, want de ex blijkt een echte heks. Ja een (h)ex dus. In één woord: vermoeiend!

Na fases van boosheid, verdriet, ontnuchtering, negeren, olifantenvel-kwekend,… zit ik nu in de ventilatiefase. Sommige vrienden haakten af na het zoveelste beklag van de (h)ex zijn recentste streken. Begrijpelijk wellicht. Anderen blijven begripvol luisteren (respect trouwens!). Op één of andere manier lijkt elk normaal gesprek dat ik begin, te eindigen in een update over de laatste stoot die de (h)ex weer uithaalde. Maar hoeveel begrip of onbegrip ook, niemand zal het echt begrijpen wat het is om in mijn schoenen te staan en elke dag opnieuw (ja hoor, elke dag!) te moeten omgaan met de (h)ex. Komt de (h)ex niet aan de deur, dan stuurt ie wel een sms, een email of belt ie me op. Zelden slaat de (h)ex een dag over, waarop ie me niet op één of andere manier uit evenwicht tracht te brengen. Met momenten ben ik best in staat om  het allemaal het ene oor in, het andere oor uit te kegelen. Maar vaak weegt het toch nog altijd enorm, al geef ik het niet toe…

Gelukkig zijn daar de verstandige Grote Zus en de immer vrolijke Kleine Zus, die de lichtjes overspannen Mama, zonder het te beseffen, in evenwicht houden. Haar elke dag weer overstelpen met hun onvoorwaardelijke liefde. En haar met haar zware hoofd in de wolken duwen: Jij bent de beste Mama van de hele wereld! En zo kunnen we weer een nieuwe dag aan!