Energievretend

Ik vraag me soms af of ik nu echt zó blind was vroeger? Of ik het nu écht niet zag? Of dat hij daarna pas zo veranderd is? Of dat ik hem daarna pas kon zien zoals hij écht is?

De (h)ex is weeral goed op dreef. Wanneer het eens wat rustiger is, en alles verloopt iet of wat kalm en het kabbelt allemaal wat vanzelf verder, dan moet hij altijd weer een klein bommetje droppen. Precies of het is maar saai als we niet discussiëren. En nog steeds trap ik erin. Het begint vriendelijk, goedbedoeld lijkt het zelfs. Om dan kei hard uit te halen! Dreigen met het vonnis (en wat hij erin denkt te lezen en hoe hij het ziet dat het geïnterpreteerd moet worden). Dreigen met de rechtbank. Dreigen met een deurwaarder. Manipulatie, getreiter,… Het passeert hier allemaal geregeld. En dat is zoooooooooo vermoeiend! In één woord: energievretend!

Na al die jaren heb ik er al wel wat mee leren omgaan. Het meeste gaat het ene oor in en het andere oor uit. Moest ik me alles aantrekken, dan was ik al lang helemaal in elkaar gestort. Maar dat is geen optie! Grote en Kleine Zus rekenen op hun Mama! Negeren, toegeven, begrijpend trachten te volgen, vriendelijk uitleggen, … Ik weet nog altijd niet wat dé manier is om met zo iemand om te gaan. Als ik koppels zie die uit elkaar zijn en die nog vriendelijk en vooral NORMAAL met elkaar kunnen omgaan, dan moet ik toch altijd een vlaagje van jaloezie wegwerken. Waarom kan het nu niet zo zijn?!! Maar ik ben er ondertussen achter dat dat bij ons nooit zo zal zijn. Het is gewoon niet mogelijk. Al al te vaak ben ik erin getrapt, dacht ik dat we op de goede weg waren en kreeg ik weer het deksel op mijn neus. Au!

En al die goedbedoelde raad, en het feit dat je met z’n 2 moet zijn om nog overeen te komen…dat kan dan allemaal wel waar zijn, maar als er één van die twee niet meewerkt, zelfs geniet van de andere te treiteren, dan gáát het gewoon niet! Jaren geleden gaf een collega van me daar uitgebreid haar standpunt over. Van samen uitstapjes maken (voor de kids – zij hebben er niet voor gekozen) tot samen feestjes geven. “Als vrienden uit elkaar gaan, dat moet toch lukken? Dat moet je doen lukken voor de kids!” Nu jaren later is ze zelf uit elkaar met de papa van haar kinderen en kwam ze me vertellen dat ze het nu pas begreep…

 

In het normale

En we zijn weer gestart. Weer in het alledaagse ritme van school. De rush ’s morgens. Het dagelijkse gegil dat iedereen moet opschieten want dat we anders te laat zijn. De drukte ’s avonds. Na een drukke werkdag mezelf nog openstellen voor het gekwetter van 2 meisjes die over hun dag willen vertellen. Vaststellen dat ik weer een brood vergeten ben (wat ondertussen gelukkig opgelost kan worden doordat ik me een broodmachine heb aangeschaft!). Hoe fijn het ook was, de intense vakantietijd met Grote en Kleine Zus, we zijn ook weer blij dat die lange, ongezellige en met momenten best wel eenzame tijd weeral gepasseerd is. We zijn weer in het normale ritme, week-week. Opstaan – school/werk – thuiskomen – slapen. Redelijk voorspelbaar en handig te plannen voor een (beetje) controlefreak zoals ik. En hoewel die alleen-week eigenlijk ook vreselijk lang duurt – vooral vanaf dag 3 dan – het is nog net te doen vooraleer dat enorm gemis hard begint te knagen en ervoor zorgt dat alle lichamelijke functies zichzelf één voor één uitschakelen. Zoals ik dus nu ook weer in de vakantie ervaarde. Zelfs een bericht schrijven leek me een al te grote opdracht. Je moet niet vragen hoe mijn huis erbij kwam te liggen…

Maar nu dus weer alles in het normale. Een normale zondag waarop ik eindelijk nog eens geen verplichtingen heb, geen plannen. Gewoon lekker uitslapen, languit de krant lezen bij mijn koffietje en toast. Wat opruimen, beetje kuisen. Niets speciaals. Blij met zo’n luilekker dagje en eigenlijk toch ook weer niet. De ganse dag spreek ik eigenlijk tegen niemand en tegen de avond begin ik mezelf toch weer triester en triester te voelen. Ik begin me dan ook vanalles af te vragen. Of ik mijn huidige job wel wil blijven doen? Of ik misschien nog iets kan bijstuderen? Maar dan bergen we die bedenkingen almaar weer op. Iemand moet de centjes verdienen hier. En ik heb een heel degelijke job met een degelijk loon en veel flexibiliteit. Dat ze niet meer elke dag de voldoening geeft van in het begin, moet ik er misschien maar bijnemen. Een extra hobby misschien? Maar dan moet ik wel weer extra centjes voorzien voor een babysit. Momenteel kunnen die er niet echt af… Of misschien moet ik me toch maar eens inschrijven op een online datingsite. Al heb ik momenteel niet echt de behoefte aan een relatie. Nog steeds niet. Maar gewoon iemand om eens tegen te praten op zo’n doodnormale zondag. Iemand die luistert en ook af en toe eens iets terugzegt. Meer niet. Ik kan misschien beter voor een papegaai gaan?