Van prins tot (h)ex

Ooit had ik het allemaal…of tenminste dat dacht ik. Huisje, tuintje, lief, huisdier, baby, maar vooral: dat hier wil ik mee oud worden-gevoel. Een unicum voor mij, dus dit was het gewoon! Dat moest gewoon. Maar ik vergat dat schone liedjes niet lang duren… En stilletjes aan besefte ik dat ik naast de jackpot aan het grijpen was…en zag ik me genoodzaakt de (h)ex af te geven aan iemand anders. Iemand beter blijkbaar? Dat moet wel, anders besteed je toch niet al je vrije tijd aan iemand anders, terwijl er thuis een lief en baby op je wacht? Waren wij dan niet interessant genoeg? Niet goed genoeg?

Eerst had ik het daar heel moeilijk mee. De (h)ex was immers mijn prins op het witte paard, de enige waarmee ik mezelf ooit oud zag worden. Wat later zag ik in dat die prins helemaal niet zo prinsig was, en was ik – bijna – blij dat ik van hem verlost was. Veel, veeeeeel later juich ik dat ik deze prins een ex kan noemen… Al bleek dat te vroeg gejuicht, want de ex blijkt een echte heks. Ja een (h)ex dus. In één woord: vermoeiend!

Na fases van boosheid, verdriet, ontnuchtering, negeren, olifantenvel-kwekend,… zit ik nu in de ventilatiefase. Sommige vrienden haakten af na het zoveelste beklag van de (h)ex zijn recentste streken. Begrijpelijk wellicht. Anderen blijven begripvol luisteren (respect trouwens!). Op één of andere manier lijkt elk normaal gesprek dat ik begin, te eindigen in een update over de laatste stoot die de (h)ex weer uithaalde. Maar hoeveel begrip of onbegrip ook, niemand zal het echt begrijpen wat het is om in mijn schoenen te staan en elke dag opnieuw (ja hoor, elke dag!) te moeten omgaan met de (h)ex. Komt de (h)ex niet aan de deur, dan stuurt ie wel een sms, een email of belt ie me op. Zelden slaat de (h)ex een dag over, waarop ie me niet op één of andere manier uit evenwicht tracht te brengen. Met momenten ben ik best in staat om  het allemaal het ene oor in, het andere oor uit te kegelen. Maar vaak weegt het toch nog altijd enorm, al geef ik het niet toe…

Gelukkig zijn daar de verstandige Grote Zus en de immer vrolijke Kleine Zus, die de lichtjes overspannen Mama, zonder het te beseffen, in evenwicht houden. Haar elke dag weer overstelpen met hun onvoorwaardelijke liefde. En haar met haar zware hoofd in de wolken duwen: Jij bent de beste Mama van de hele wereld! En zo kunnen we weer een nieuwe dag aan!