Energievretend

Ik vraag me soms af of ik nu echt zó blind was vroeger? Of ik het nu écht niet zag? Of dat hij daarna pas zo veranderd is? Of dat ik hem daarna pas kon zien zoals hij écht is?

De (h)ex is weeral goed op dreef. Wanneer het eens wat rustiger is, en alles verloopt iet of wat kalm en het kabbelt allemaal wat vanzelf verder, dan moet hij altijd weer een klein bommetje droppen. Precies of het is maar saai als we niet discussiëren. En nog steeds trap ik erin. Het begint vriendelijk, goedbedoeld lijkt het zelfs. Om dan kei hard uit te halen! Dreigen met het vonnis (en wat hij erin denkt te lezen en hoe hij het ziet dat het geïnterpreteerd moet worden). Dreigen met de rechtbank. Dreigen met een deurwaarder. Manipulatie, getreiter,… Het passeert hier allemaal geregeld. En dat is zoooooooooo vermoeiend! In één woord: energievretend!

Na al die jaren heb ik er al wel wat mee leren omgaan. Het meeste gaat het ene oor in en het andere oor uit. Moest ik me alles aantrekken, dan was ik al lang helemaal in elkaar gestort. Maar dat is geen optie! Grote en Kleine Zus rekenen op hun Mama! Negeren, toegeven, begrijpend trachten te volgen, vriendelijk uitleggen, … Ik weet nog altijd niet wat dé manier is om met zo iemand om te gaan. Als ik koppels zie die uit elkaar zijn en die nog vriendelijk en vooral NORMAAL met elkaar kunnen omgaan, dan moet ik toch altijd een vlaagje van jaloezie wegwerken. Waarom kan het nu niet zo zijn?!! Maar ik ben er ondertussen achter dat dat bij ons nooit zo zal zijn. Het is gewoon niet mogelijk. Al al te vaak ben ik erin getrapt, dacht ik dat we op de goede weg waren en kreeg ik weer het deksel op mijn neus. Au!

En al die goedbedoelde raad, en het feit dat je met z’n 2 moet zijn om nog overeen te komen…dat kan dan allemaal wel waar zijn, maar als er één van die twee niet meewerkt, zelfs geniet van de andere te treiteren, dan gáát het gewoon niet! Jaren geleden gaf een collega van me daar uitgebreid haar standpunt over. Van samen uitstapjes maken (voor de kids – zij hebben er niet voor gekozen) tot samen feestjes geven. “Als vrienden uit elkaar gaan, dat moet toch lukken? Dat moet je doen lukken voor de kids!” Nu jaren later is ze zelf uit elkaar met de papa van haar kinderen en kwam ze me vertellen dat ze het nu pas begreep…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s