Damn you collega

We zijn er bijna mee weg. Op vakantie met de auto. Naar onze fijne noorderburen. Ik werk de laatste zaken nog af op mijn werk, terwijl ik eigenlijk met mijn hoofd al half in vakantie ben. Het is echt nodig om er eens tussenuit te zijn. En ik weet nu al dat het weer veel te kort gaat zijn. Vroeger nam ik gemakkelijk 3 weken aaneensluitend vakantie op. Ik vond altijd dat 3 weken toch het minimum was om je er echt tussenuit te voelen. Nu plan ik – noodgedwongen uiteraard – in blokken van 2 weken. Als laatste werkdaad stel ik mijn afwezigheidsassistent in. Terwijl een collega enthousiast informeert naar mijn vakantieplannen, hoor ik een andere collega lichtelijk spotten met mijn actueel vakantieconcept: kamperen, slechts 250 km ver van huis, met drukke kinderen rondom, slapen in een te kleine tenten, wc en douche die je moet delen,… Bij het woord kinderanimatie kan ze haar minachting echt niet meer onder stoelen of banken steken. Het is lang geleden maar op één of andere manier heeft deze reactie me echt geraakt! En waarom eigenlijk? Want ik heb er echt gewoon super veel zin in! Het zal niet verbazen dat die betreffende collega geen kinderen heeft en gewoon is van met het vliegtuig op reis te gaan. En minstens naar een ander continent. Damn you collega! We zullen wellicht niet zo ’n luxueuze vakantie hebben als jij, waar de coctails tot aan je ligzetel gebracht worden, het avondbuffet zo uitgebreid is dat je na een week nog altijd niet van alles geproefd hebt, je eigen badkamer opgevrolijkt wordt met dat typische zeepje en schoensmeer van het huis, je elke dag een vers opgemaakt bed aantreft bij terugkeer van je dagje niksen aan het zwembad. Maar ik kan je nu al garanderen dat ik elke dag wakker wordt met een paar kinderhandjes die me wakker kriebelen, die me om de hals vliegen omdat ik die lekkere cornflakes van thuis heb meegebracht, die voor de 1.000ste keer zeggen dat ik de beste mama van de wereld ben omdat ik nog maar eens mee van de glijbaan ga, die daarna total loss gaan in de kinderdisco en mij doen lachen met hilarische stoten en waarvan mijn hart overloopt van de liefde voor hen  en die ik dan met een gelukzalige glimlach in slaap zal zien vallen – moe van de geweldige dag!

Inpakken

Nog een paar dagen en we zijn weer compleet! Jiehaa! Nu is het echt aftellen… Nog een paar daagjes maar. Eindelijk gaat de tijd ook wat vooruit. Die eerste (papa)week lijkt eindeloos te duren, maar eens over de helft, groeit mijn energie terug. Alsof mij lijf even pauze nam en er dan weer invliegt. Het is bijna weer aan jou, schiet in gang!

Omdat de vakantie nu eenmaal zo in ‘vakken’ is ingedeeld, vertrekken we ook meteen op reis. Met de auto. Met z’n 3 met het vliegtuig is helaas nog niet haalbaar met mijn budget en grote kosten van de afgelopen jaren. Maar ik heb zelf geweldige herinneringen aan op reis gaan met de auto. Gezellig stoppen aan een wegrestaurant om 6u ’s ochtends voor een warme chocomelk, spelletjes in de auto met de Grote Broer (ik laat het eindeloze gekibbel achterwege in mijn herinneringen…), in slaap dommelen op de achterbank en wakker worden in een ander land.

Heel veel mensen hebben een hekel aan inpakken, maar ik vind dat juist leuk om te doen. Ik moet me al inhouden om 2 weken op voorhand de koffer niet uit de kast te halen. In plaats daarvan begin ik dan maar met het maken van een lijstje van alles wat mee moet. Ik zet de laptop op en open Microsoft OneNote.  Zo’n handig programma voor lijstjes en schrijfsels allerlei! Ik begin meteen alles te typen waar ik aan denk dat mee op reis moet. Daarna sorteer ik dat in verschillende categorieën: kledij kids, kledij mama, documenten, eten & drinken, speelgoed/ontspanning, bed/bad verzorging en extra benodigdheden. Dat laat ik dan op de laptop 3 dagen openstaan en vul ik het aan als ik nog aan iets denk. Mijn laptop staat lekker centraal in huis. Zelfs tijdens het koken kan ik dan nog vlug olijfolie op het lijstje toevoegen. Sommige dingen worden geschrapt of aangepast. Daarna print ik het op een A3 af en hang ik het tegen de muur. Het inpakken kan beginnen!

Uitpakken, daar heb ik dan weer een hekel aan, maar dat is gelukkig een zorg voor later…

Vakantie!!! Nee….

Jippie de vakantie is begonnen! Alle mensen zijn over het dolle heen, kindjes deden het goed op school en kunnen aan hun welverdiende vakantie beginnen. Iedereen is blij, zelfs met het druilerige weer. Maar ik baal weer…de vakantie is weer begonnen… Voor mij betekent dat een rollercoaster aan emoties: intens genieten en groot gemis. Telkens opnieuw. Emoties gaan van het ene uiterste naar het andere. Alles duurt te lang. De (h)ex heeft immers ook vakantietijd ‘verdiend’. Uiteraard ontkennen we dat niet. Maar het doet zoveel pijn om zolang gescheiden te zijn van dat wat je het liefst in deze hele wereld ziet. Alsof je een tijdelijke amputatie ondergaan hebt. Iedereen zegt dat ik nu moet genieten van de rust, mijn tijd goed moet benutten met allerlei andere dingen te doen. Goed bedoelde praatjes waar ik werkelijk niets aan heb. Tussen ‘weten’ en ‘doen’ ligt een hemelsbreed verschil. Na zoveel jaar kan ik het nog steeds niet: genieten van de tijd die de (h)ex van me inpikt. Ik haat het. Ik vind het niet eerlijk. Dit was niet het plan!

Maar ok, we zijn ook niet zo iemand die bij de pakken blijft zitten en een hele dag gaat wenen in een hoekje. We gaan wat online shoppen, kijken wat Zweedse misdaadseries die al veel te lang op de digicorder staan en zetten een pizza in de oven. En ook de (h)ex geven we weer wat meer krediet nu de bijna dagelijkse mail- en sms-irritaties herleid worden naar een minimum. En dan beginnen we aan onze aftelkalender: nog 13 dagen te gaan!