Vakantiegevoel

Onze reis zit er weeral op. Ik postte de ganse week geen bericht hier – dat was niet het plan – maar ik was er echt eens helemaal uit. Mijn hoofd is leeggemaakt, mijn lichaam helemaal ontspannen, nieuwe leuke mensen leren kennen op de camping,  lange avonden gevuld met interessante gesprekken, Grote Zus en Kleine Zus die de tijd van hun leven hadden met het animatieteam en de andere kinderen, genoten van alle kleine dingen… Ja het was echt een topreis!

Ook al vind ik thuiskomen ook altijd weer fijn (vooral dan het slapen in mijn eigen zalige bed), het zet me ook weer meteen met de beide voeten op de grond. Mijn hele benedenverdieping lijkt een groot wassalon. De tekeningen die de kinderen maakten blijken gekreukt uit de bagage te komen – met de nodige tranen en boze blikken dat ik het niet goed ingepakt had. De ijskast is leeg. Brood zijn we vergeten te halen. Maar mama wat moeten wij nu eten? Binnen geeft de temperatuur 27 graden aan en ik besef meteen dat een zalige nacht in mijn eigen bed ijdele hoop blijkt. Meteen al bericht van de (h)ex met de vraag of er geskyped kan worden. Zucht. Vakantiegevoel is ter plekke weg. Gelukkig hoeven we ons nog geen zorgen te maken over het werk. Daar zien ze me pas weer volgende week.

Damn you collega

We zijn er bijna mee weg. Op vakantie met de auto. Naar onze fijne noorderburen. Ik werk de laatste zaken nog af op mijn werk, terwijl ik eigenlijk met mijn hoofd al half in vakantie ben. Het is echt nodig om er eens tussenuit te zijn. En ik weet nu al dat het weer veel te kort gaat zijn. Vroeger nam ik gemakkelijk 3 weken aaneensluitend vakantie op. Ik vond altijd dat 3 weken toch het minimum was om je er echt tussenuit te voelen. Nu plan ik – noodgedwongen uiteraard – in blokken van 2 weken. Als laatste werkdaad stel ik mijn afwezigheidsassistent in. Terwijl een collega enthousiast informeert naar mijn vakantieplannen, hoor ik een andere collega lichtelijk spotten met mijn actueel vakantieconcept: kamperen, slechts 250 km ver van huis, met drukke kinderen rondom, slapen in een te kleine tenten, wc en douche die je moet delen,… Bij het woord kinderanimatie kan ze haar minachting echt niet meer onder stoelen of banken steken. Het is lang geleden maar op één of andere manier heeft deze reactie me echt geraakt! En waarom eigenlijk? Want ik heb er echt gewoon super veel zin in! Het zal niet verbazen dat die betreffende collega geen kinderen heeft en gewoon is van met het vliegtuig op reis te gaan. En minstens naar een ander continent. Damn you collega! We zullen wellicht niet zo ’n luxueuze vakantie hebben als jij, waar de coctails tot aan je ligzetel gebracht worden, het avondbuffet zo uitgebreid is dat je na een week nog altijd niet van alles geproefd hebt, je eigen badkamer opgevrolijkt wordt met dat typische zeepje en schoensmeer van het huis, je elke dag een vers opgemaakt bed aantreft bij terugkeer van je dagje niksen aan het zwembad. Maar ik kan je nu al garanderen dat ik elke dag wakker wordt met een paar kinderhandjes die me wakker kriebelen, die me om de hals vliegen omdat ik die lekkere cornflakes van thuis heb meegebracht, die voor de 1.000ste keer zeggen dat ik de beste mama van de wereld ben omdat ik nog maar eens mee van de glijbaan ga, die daarna total loss gaan in de kinderdisco en mij doen lachen met hilarische stoten en waarvan mijn hart overloopt van de liefde voor hen  en die ik dan met een gelukzalige glimlach in slaap zal zien vallen – moe van de geweldige dag!

Inpakken

Nog een paar dagen en we zijn weer compleet! Jiehaa! Nu is het echt aftellen… Nog een paar daagjes maar. Eindelijk gaat de tijd ook wat vooruit. Die eerste (papa)week lijkt eindeloos te duren, maar eens over de helft, groeit mijn energie terug. Alsof mij lijf even pauze nam en er dan weer invliegt. Het is bijna weer aan jou, schiet in gang!

Omdat de vakantie nu eenmaal zo in ‘vakken’ is ingedeeld, vertrekken we ook meteen op reis. Met de auto. Met z’n 3 met het vliegtuig is helaas nog niet haalbaar met mijn budget en grote kosten van de afgelopen jaren. Maar ik heb zelf geweldige herinneringen aan op reis gaan met de auto. Gezellig stoppen aan een wegrestaurant om 6u ’s ochtends voor een warme chocomelk, spelletjes in de auto met de Grote Broer (ik laat het eindeloze gekibbel achterwege in mijn herinneringen…), in slaap dommelen op de achterbank en wakker worden in een ander land.

Heel veel mensen hebben een hekel aan inpakken, maar ik vind dat juist leuk om te doen. Ik moet me al inhouden om 2 weken op voorhand de koffer niet uit de kast te halen. In plaats daarvan begin ik dan maar met het maken van een lijstje van alles wat mee moet. Ik zet de laptop op en open Microsoft OneNote.  Zo’n handig programma voor lijstjes en schrijfsels allerlei! Ik begin meteen alles te typen waar ik aan denk dat mee op reis moet. Daarna sorteer ik dat in verschillende categorieën: kledij kids, kledij mama, documenten, eten & drinken, speelgoed/ontspanning, bed/bad verzorging en extra benodigdheden. Dat laat ik dan op de laptop 3 dagen openstaan en vul ik het aan als ik nog aan iets denk. Mijn laptop staat lekker centraal in huis. Zelfs tijdens het koken kan ik dan nog vlug olijfolie op het lijstje toevoegen. Sommige dingen worden geschrapt of aangepast. Daarna print ik het op een A3 af en hang ik het tegen de muur. Het inpakken kan beginnen!

Uitpakken, daar heb ik dan weer een hekel aan, maar dat is gelukkig een zorg voor later…

Dinerparty

Koken, ik doe het eigenlijk best wel graag. Maar feit is dat de tijd me vaak ontbreekt om er ook een leuke gebeurtenis van te maken. Gelukkig ben ik bedreven in snel en gemakkelijk eten op tafel toveren. Afgelopen kerst heb ik mezelf getrakteerd op een Airfryer. Nee, eigenlijk niet voor het bakken van frietjes, maar vooral om vlees of vis in klaar te maken. Ik kook altijd veel met de oven. Dat is gewoon enorm gemakkelijk: oven voorverwarmen, vlees/vis erin en je hoeft er bijna niet meer naar te kijken. Maar met de airfryer is het nog zeker zo lekker (en bespaart toch wat energie).  En uiteraard maken we er af en toe ook frietjes in, loempia’s, bitterballen,… Eigenlijk allemaal met groot succes. Ik ben een echte airfryer-believer geworden. Bij ons is ook iedereen dol op couscous. Lucky me, want dat duurt nog geen 5 minuutjes om klaar te maken. Dan rest er mij alleen nog de groentjes te maken en klaar is kees. En dan kan ik weer even opgelucht ademhalen dat het gelukt is om volgens de regels van de kunst vers eten voor te schotelen, want na een lange werkdag heb ik echt geen zin om een half uur naar zeurende hongerige kids te luisteren. In het weekend probeer ik er wel meer mijn tijd voor te nemen. Vrolijke Kleine Zus is ook dol op koken en wil dan ook altijd helpen. Niet altijd even efficiënt, maar o zo fijn om dat samen te doen. Vroeger, toen de (h)ex en ik nog samen waren, kwamen er geregeld  vrienden over de vloer waarvoor we dan uitgebreid kookten. Als ik er nu zo over nadenk: altijd koppels. Nu komen er nog maar zelden vrienden eten. Met alles der op en der aan. Het gebeurt nog wel eens, maar de context is nu toch enigszins anders: vrienden, met ongeveer even oude kids als de mijne, waarmee je in de vakantie nog eens afspreekt omdat het er tijdens het schooljaar weer niet van gekomen is. En die je dan uitnodigt om te blijven eten. Een kids-proof-maaltijd dus. Dat valt nu niet meteen onder de noemer van dinerparty. Is dat dan meer iets voor koppels? En val je daar dan uit wanneer je alleen bent (het is wel triest als ze je alleen moeten uitnodigen wellicht)? Of zijn zulke dates gewoon afgelopen eens je kinderen hebt? Of is het gewoon niet meer iets van deze tijd? Aan de vele foto’s op facebook te zien heeft het niets te maken met al of geen kinderen te hebben en past het nog wel degelijk in de tijdsgeest van nu… Ach we gaan er onze slaap maar niet voor laten en concentreren ons nu maar op de menu voor de volgende kidsdate.

Muzikaal intermezzo

Ik leef niet meer voor jou

Voorbij zijn alle jaren

Waarin ik heb geloofd

Dat wij gelukkig waren

Ik zet de muziek net wat harder dan anders en brul luidkeels mee. Heel flatterend zal het niet zijn, maar er zijn bepaalde momenten in je leven dat je daar eens niet aan moet denken. En dit is er zo één. Het is mijn ultieme ontspanningsmoment in de auto na een stresserende dag. Nee, geen stress van het werk, maar stress van de (h)ex. Ok, we zijn al enkele jaren verder nu. De (h)ex is eigenlijk al jaren uit mijn systeem. Van die liefde is er echt geen kruimeltje meer over. Maar toch geeft dit lied mij nog steeds voldoening. Alle boosheid, frustraties en teleurstelling over de gang van zaken komt uit mijn mond gevlogen terwijl ik de woorden luid meeschreeuw. Ik voel me sterker worden met de minuut! Ik ben geen grote Marco Borsato fan, maar met dit lied zat hij toch boenk op mijn situatie. En dat schept een band. Een band met het lied. Om het muzikaal verantwoord te houden kocht ik het nummer toch maar met live orkest. Alleen al de intro is magisch met de grandioze solo van de elektrische gitaar.

Ik denk ineens even terug aan het moment dat ik het lied introduceerde bij de verstandige Grote Zus en de immer Vrolijke Kleine Zus. Uiteraard met een aangepast volume voor kinderoortjes. Maar beiden deelden mijn enthousiasme van het lied niet… Grote Zus vond het vooral veel lawaai en de tekst vond ze maar niets. En Kleine Zus vroeg me: “mama waarom klinkt die meneer zo boos?”. Ik voelde me toch een klein beetje gefaald. Waar zitten die muzikale genen? Ik hou het maar op het feit dat ze er beiden nog niet klaar voor zijn, voor zo’n diepzinnige muzikale intermezzo’s.

Vakantie!!! Nee….

Jippie de vakantie is begonnen! Alle mensen zijn over het dolle heen, kindjes deden het goed op school en kunnen aan hun welverdiende vakantie beginnen. Iedereen is blij, zelfs met het druilerige weer. Maar ik baal weer…de vakantie is weer begonnen… Voor mij betekent dat een rollercoaster aan emoties: intens genieten en groot gemis. Telkens opnieuw. Emoties gaan van het ene uiterste naar het andere. Alles duurt te lang. De (h)ex heeft immers ook vakantietijd ‘verdiend’. Uiteraard ontkennen we dat niet. Maar het doet zoveel pijn om zolang gescheiden te zijn van dat wat je het liefst in deze hele wereld ziet. Alsof je een tijdelijke amputatie ondergaan hebt. Iedereen zegt dat ik nu moet genieten van de rust, mijn tijd goed moet benutten met allerlei andere dingen te doen. Goed bedoelde praatjes waar ik werkelijk niets aan heb. Tussen ‘weten’ en ‘doen’ ligt een hemelsbreed verschil. Na zoveel jaar kan ik het nog steeds niet: genieten van de tijd die de (h)ex van me inpikt. Ik haat het. Ik vind het niet eerlijk. Dit was niet het plan!

Maar ok, we zijn ook niet zo iemand die bij de pakken blijft zitten en een hele dag gaat wenen in een hoekje. We gaan wat online shoppen, kijken wat Zweedse misdaadseries die al veel te lang op de digicorder staan en zetten een pizza in de oven. En ook de (h)ex geven we weer wat meer krediet nu de bijna dagelijkse mail- en sms-irritaties herleid worden naar een minimum. En dan beginnen we aan onze aftelkalender: nog 13 dagen te gaan!

Van prins tot (h)ex

Ooit had ik het allemaal…of tenminste dat dacht ik. Huisje, tuintje, lief, huisdier, baby, maar vooral: dat hier wil ik mee oud worden-gevoel. Een unicum voor mij, dus dit was het gewoon! Dat moest gewoon. Maar ik vergat dat schone liedjes niet lang duren… En stilletjes aan besefte ik dat ik naast de jackpot aan het grijpen was…en zag ik me genoodzaakt de (h)ex af te geven aan iemand anders. Iemand beter blijkbaar? Dat moet wel, anders besteed je toch niet al je vrije tijd aan iemand anders, terwijl er thuis een lief en baby op je wacht? Waren wij dan niet interessant genoeg? Niet goed genoeg?

Eerst had ik het daar heel moeilijk mee. De (h)ex was immers mijn prins op het witte paard, de enige waarmee ik mezelf ooit oud zag worden. Wat later zag ik in dat die prins helemaal niet zo prinsig was, en was ik – bijna – blij dat ik van hem verlost was. Veel, veeeeeel later juich ik dat ik deze prins een ex kan noemen… Al bleek dat te vroeg gejuicht, want de ex blijkt een echte heks. Ja een (h)ex dus. In één woord: vermoeiend!

Na fases van boosheid, verdriet, ontnuchtering, negeren, olifantenvel-kwekend,… zit ik nu in de ventilatiefase. Sommige vrienden haakten af na het zoveelste beklag van de (h)ex zijn recentste streken. Begrijpelijk wellicht. Anderen blijven begripvol luisteren (respect trouwens!). Op één of andere manier lijkt elk normaal gesprek dat ik begin, te eindigen in een update over de laatste stoot die de (h)ex weer uithaalde. Maar hoeveel begrip of onbegrip ook, niemand zal het echt begrijpen wat het is om in mijn schoenen te staan en elke dag opnieuw (ja hoor, elke dag!) te moeten omgaan met de (h)ex. Komt de (h)ex niet aan de deur, dan stuurt ie wel een sms, een email of belt ie me op. Zelden slaat de (h)ex een dag over, waarop ie me niet op één of andere manier uit evenwicht tracht te brengen. Met momenten ben ik best in staat om  het allemaal het ene oor in, het andere oor uit te kegelen. Maar vaak weegt het toch nog altijd enorm, al geef ik het niet toe…

Gelukkig zijn daar de verstandige Grote Zus en de immer vrolijke Kleine Zus, die de lichtjes overspannen Mama, zonder het te beseffen, in evenwicht houden. Haar elke dag weer overstelpen met hun onvoorwaardelijke liefde. En haar met haar zware hoofd in de wolken duwen: Jij bent de beste Mama van de hele wereld! En zo kunnen we weer een nieuwe dag aan!